Þröstur Jónsson ræðir við umsjónarmenn Harmageddons um komu Roberts Spencer og Christine Williams til landsins og leggur áherslu á að mikilvægt sé að Íslendingar ræði yfirvegað og æsingalaust þær áskoranir sem Evrópubúar standa frammi fyrir varðandi jíhad og pólitíska hugmyndafræði íslams.

Þröstur gagnrýnir íslenska fjölmiðla fyrir einhliða málflutning um íslam. ,,Umræðan er mjög vanþroskuð,“ segir hann, ,,og nánast engin“. Dæmigert er að fólk sem vil ræða vaxandi áhrif íslams í Evrópu — til að mynda vegna fjárhagsstuðnings frá Sádi-Arabíu — sé ásakað um ,,rasisma“, reynt sé að hræða fólk frá því að tala opinskátt um málið.

Þröstur segir mikilvægt að fá umræðuna frá báðum hliðum og segir ótta stafa yfirleitt af upplýsingaleysi. Í stað þess að þaga efasemdir fólks um íslam í hel, eða beinlínis ljúga upp á fólk, eins og þegar Spencer var sagður hafa oft komist í kast við lögin, þá sé vænlegra að ræða málin heiðarlega, af heilindum og undanbragðalaust, þótt sumar staðreyndir þess kunni að vera óþægilegar.

Gott dæmi um óheiðarleikann í umræðu um íslam er skjáskotið hér að ofan. Það er tekið úr grein sem Sema Erla Serdar birti í Kvennablaðinu 2. maí s.l. Níu dögum áður en Robert Spencer hélt fyrirlestur sinn Íslam og framtíð evrópskrar menningar“. Spencer er titlaður trúarbragðafræðingur, einfaldlega vegna þess að hann er trúarbragðafræðingur. Lauk MA prófi í trúarbragðafræði við North Carolina-háskóla að Chapel Hill, sem er einn virtasti háskóli heims (,,It is ranked: 80th in the world in the QS World University Rankings®).

Spencer er ekki ,,sjálfskipaður“ sérfræðingur í íslamsfræðum, heldur nýtur hann alþjóðlegrar viðurkenningar sem slíkur. Spencer hefur sem dæmi verið með námskeið um íslam og jíhad fyrir bandaríska dómsmálaráðuneytið, utanríkisráðuneyti Þýskalands, bandarísku alríkislögregluna FBI, Bandaríkjaher (United States Central Command) og sérsveitir bandaríska ríkisins um varnir gegn hryðjuverkum (Joint Terrorism Task Force). Þá hefur hann haldið fyrirlestra við marga af helstu háskólum og hugveitum Bandaríkjanna, t.d. Stanford-háskólann, New York-háskóla, Heritage Foundation og Hudson Institute.

Spencer er ekki að upplýsa fólk um hættuna sem hann ,,telur stafa af múslimum“, heldur af pólitískri hugmyndafræði íslams. Hann álítur íslam vera alræðiskerfi okkar tíma, og segir rót íslamskrar öfgahyggju liggja í íslömskum trúarsetningum eins og þær birtast í Kóraninum, hadíðsöfnunum (breytni og erfðavenjur Múhameðs) og síra (ævisögu Múhameðs).

Í því sambandi beinir hann einkum athyglinni að jíhad, baráttu Múhameðstrúarmanna gegn vantrúuðum. Jíhadistar stefna að samfélagi sem hvorki er lýðræðislegt né jafnræðislegt í evrópskum, veraldlegum skilningi, heldur skal því stjórnað eftir sharía-lögum. Samkvæmt íslamskri guðfræði á íslam og samfélagið að vera ein órofa heild og sá er grundvöllur stjórnarhátta í ýmsum íslömskum ríkjum. Orð Krists ,,Gjaldið keisaranum það, sem keisarans er, og Guði það, sem Guðs er,“ eiga ekki við um íslam. Þar skal hið veraldlega og geistlega ævinlega fylgjast að.

Spencer hefur aldrei komist í kast við lögin, ekki einu sinni fengið stöðumælasekt. Spencer hefur skrifað 16 bækur og hafa tvær þeirra verið bannaðar. Árið 2006 var rit hans The Truth About Muhammad bannað í Pakistan, og 2007 ákváðu stjórnvöld í Malasíu að banna bók hans Onward Muslim Soldiers. Sema Erla Serdar lætur þess ekki getið hvaða stjórnvöld né hvaða trúarbrögð eru ráðandi í löndunum sem bönnuðu bækur Spencers.

Í grein sinni hefur Sema Erla hugtakið ,,íslamsvæðing“ innan gæsalappa líkt og samsæriskenningu sé að ræða. Hugtakið er engu að síður vel þekkt. Þegar rætt er um íslamsvæðingu er átt við róttækar breytingar á menningu og lýðfæðilegri samsetningu vestrænna þjóða. Sem dæmi um félagslega íslamsvæðingu í Vestur-Evrópu má nefna hliðarsamfélög múslima, starfsemi sharía-dómstóla, fjölkvæni, nauðganir (vegna þeirra kennisetninga, að múslimskir menn geti nýtt sér trúlausar konur að vild), þvingunarhjónabönd, heiðursmorð, kynfæralimlestingar, kvennakúgun, gyðingahatur og fyrirlitningu á samkynhneigð og grundvallarmannréttindum, svo sem tjáningarfrelsi og trúfrelsi.

Allt eru þetta velþekkt fyrirbæri sem fylgt hafa innflytjendum og flóttamönnum frá löndum múslima.

Rangfærslur og lygar Semu Erlu Serdar hefðu sennilega breytt litlu, nema af því að flestir íslenskir fjölmiðlar — dagblöð, útvarp, sjónvarp og netmiðlar — létu hafa sig út í það að birta þær og endurtaka athugasemdalaust.